Exoten – met een ‘E’ – ‘J’

Eddo

Unicode

Eddo uit China

Taro (Colocasia esculenta var. esculenta )
Eddo (Colocasia esculenta var. antiquorum)

De Taro is ook bekend als:
Taro – Dasheen – Cocoyam – Kalo – Keladi – Kulkas
De Eddoes tevens bekend als: Madère ,Songe maurice,
Arouille carri,Taro bourbon,Eddoe en Taro

SOORTEN:
Om de verschillen maar direkt duidelijk te maken:
Taro, zijn grote knollen met een lengte tot 30 cm. die wel 25 kilo zwaar kunnen worden.

Eddo zijn de kleine knollen 8 tot 12 cm. lang en met een gewicht van 120 tot 500 gram.

Onder de naam Taro zijn meer dan 1000 verschillende landelijke en lokale type bekend. Van de plant zijn naast de knollen ook de jonge bladeren te gebruiken.

GEBRUIK:
De belangrijkste reden voor de consumptie van deze knollen is de neutrale smaak en de grote gebruikswaarde,o.a. gekookt, gerasp tot pap,ve­rmalen en gedroogd tot poeder als basis voor koeken, ze­lfs uit het gegiste pulp is alcohol te winnen.

KORTE BEWARING:
De knollen zijn ,mits droog bewaard,twee tot drie maanden houd­baar bij een temperatuur van 8 tot 10°C.

AANVOERTIJD:
Aanvoer een jaarrond uit diverse landen.

PRODUKTIELANDEN:
Latijns Amerika ,Afrika en Z.O. Azië.

Zie ook Taro
Eddoes en TaroAraceae

 

Feijoa

Unicode

Feijoa (Feijoa sellowiana O.  Syn. Acca sellowiana) fam. Myrtaceae

Feijoa is een ander eetbaar familielid van de guave. De vruchten zijn langwerpig rond met een lengte van 4 – 12 cm en een diameter van 3 – 5 cm.
De vrucht heeft een glanzend groene schil. Het crèmekleurige stevige vruchtvlees heeft in het midden een vijfdelig soort klokhuis. De vrucht heeft een ananasachtige smaak. Een bijzonderheid van de Feijoa is dat deze in het rijpheidstadium een heerlijke parfumachtige ananasgeur verspreidt.
Gebruikswaarde Feijoa:
Vers: De vruchten van de Feijoa schillen zoals een appel. In vier partjes verdelen, eventueel de pitjes verwijderen en dan vers consumeren. Feijoa wordt gebruikt als nagerecht. De vruchten halveren in de lengterichting en uitlepelen.
De guave en de Feijoa bevatten beiden veel pectine en worden daarom vaak gebruikt om gerechten te binden.
De donkerste vruchten zijn het zuurst.
Voedingswaarde per 100 gram:
Feijoa: 290 kJ
218 mg vitamine C.
Het element ijzer is ruim aanwezig.
Herkomst Zuid-Amerika
De feijoa komt oorspronkeiijk uit Zuid-Amerika.  De plant is inheems in Brazilie, Paraquay, Uruquay en in Noord-Argentinie.  De vrucht is genoemd naar de botanist Don da Silva Feijoa.  In de 19e eeuw kwam de exotische vrucht in ZuidAmerika terecht.  Van hieruit heeft de vrucht zich over andere delen van de wereld verspreid.  Vandaag de dag worden de vruchten aangevoerd uit verschillende tropische en subtropische gebieden.
Aanvoerlanden zijn: Israël, Brazilië. en Nieuw-Zeeland.  De Feijoa groeit aan een struikachtige boom van 2 á 4 meter. De vruchten kunnen in lengte variëren van circa 4-12 cm. De vruchten zijn langwerpig ovaal van vorm. Variëteiten die voor export in aanmerking komen zijn onder andere Mammoth, Triumph en Coolidge. De vruchten zijn vrij groot. De schil is leerachtig en groen van kleur. Het vruchtvlees onder de schil is stevig en crèmekleurig, soms ook zalmkleurig. In het midden van de vrucht bevindt zich een a] of niet zichtbaar vierhuizig klokhuis. De pitjes die erin zitten kunnen zonder bezwaar gegeten worden. De vrucht is rijp als de schil bij de steelaanzet veerkrachtig aanvoelt. Tevens verspreidt de vrucht een sterke ananasachtige geur.

De Feijoa in gebruik
De feijoa verspreidt een heerlijke, bijna parfumachtige ananasgeur.  Een ideale vrucht om op tafel te zetten als afsiuiting van een diner.  Snijd de vrucht doormidden en lepel hem uit.  De pities zijn eetbaar.  Voor gebruik in fruitsalades: de vrucht schillen en in plakjes snijden.  Het vruchtvlees van de feijoa verkleurt snel bruin.  Besprenkel de feijoa daarom direct na het snijden met citroen- of limesap.
Het vruchtviees is ook smakelijk om te verwerken in mousse of ijs.

Opslag Feijoa
De Feijoa is niet zo lang houdbaar. Circa 2 weken bij een RV van 90% en een temperatuur van 4 °C. De vrucht is iets minder gevoelig voor lage temperatuurbederf dan de guave.  De consument kan de vruchten nog enkele dagen bewaren bij kamertemperatuur of in de koelkast.

 

Granaatappel

Unicode

Granaatappel ,het ras is Baghwa

Granaatappel (Punica granatum L.) fam. Punicaceae/1014/1023/CBI/57/

Naamgeving
Granaatappel is bekend onder de volgende namen:
Nederlands:  granaatappel
Frans:   grenade
Duits:  Granatapfel
Spaans  granada
Engels:  Pomegranate
Thai:   Thap-thim
Maleisie:   Buah delima
Indonesie:   Delima
Filipijnen:   Granada , Delima
Surinaams Hindoe: Granakibon

Familie
De granaatappel behoort tot de familie van de Punicaceae .( granaapappelboomachtige)
De granaatappel is een boom of struik met een maximale hoogte van 6 meter, die aan de basis vaak sterk vertakt. Aan het eind van de twijgen ontwikkelen zich geel/oranje bloemen. De ronde besvrucht (schijnbes) is geelgroen tot paars van kleur en heeft een doorsnede van 6 tot 12 centimeter. De pitten uit de vrucht kan men gewoon eten.

Herkomst
De granaatappel is oorspronkelijk afkomstig uit een gebied van Zuidwest Azië tot India en van Iran tot de Himalaya . In Europa vindt de teelt vooral plaats rond de Middellandse Zee. De gebieden die te droog zijn voor citrus, zijn zeer geschikt voor de teelt van Granaatappelen De plant is over de hele tropen en subtropen verspreid.

Uiterlijke kenmerken
De vrucht is een schijnvrucht en heeft de vorm en de grootte van een flinke sinaasappel. De harde, leerachtige en taaie schil kan van roodbruin tot geel gekleurd zijn. De granaatappel is helemaal gevuld met rode en/of gele zaden, die met vruchtvlees omkleed zijn. De pitten/zaden zijn eetbaar.

Consumptie en toepassing
Het vruchtvlees is sappig, zeer aromatisch en kan worden gegeten. Het vruchtvlees moet rood zijn voor een goede eetrijpheid. Hoe groter de granaatappel des te fijner is de smaak en het aroma. Voor consumptie moet de vrucht worden doorgesneden. Dan kunnen de zaden met het vruchtvlees uit de vrucht gelepeld worden. Ook kan het vruchtvlees uitgeperst worden.
Vroeger werd er veel grenadine (= limonade) op basis van granaatappelsap gemaakt. Deze limonade is grotendeels verdrongen door chemisch samengestelde limonades. Een smakelijke longdrink is een mengsel van sinaasappelsap en granaatappelsap.
Voor de bereiding van grenadine wordt het sap van de vrucht gewonnen. Er zijn ook talloze toepassingen van de vrucht in fruitsalades, sorbets en verfrissende drankjes. De schil van de vrucht bevat een kleurstof, die toegepast wordt voor textiel en tapijten. Pas op met vlekken op de kleding als de schil beschadigd is. Deze zijn moeilijk te verwijderen.

Voedingswaarde
Voedingswaarde per 100 gram:
Energie: 322 kJ (77 kcal)
1Jzer 0,6-1,5 mg
B-caroteen : 0,2-0,15 mg
Vitamine C :5 mg

Productielanden
Voor de Nederlandse markt zijn de volgende landen van belang: Spanje, Italië en Israël .In mindere maten producten uit Brazilië, Iran, Afghanistan en California.
De granaatappel is met zijn dikke en stevige schil een betrekkelijk eenvoudig te transporteren product. Bij temperaturen  tussen de   5 ° C en 10 ° C kan de granaatappel enkele dagen onderweg zijn. Indien het transport meer dan vier dagen vergt,  is de optimale temperatuur tussen de 0 en 1°C  met een RV van 90 tot 95 %.

Teeltgebieden
Buiten Europa in Peru, Zuid-Afrika, Californië, India en Iran
In het Middellandse-Zeegebied: Spanje, in de provincie Granada rondom de hoofdstad Granada, is van oudsher de teelt van granaatappelen. Canarische eilanden . De Jordaan vallei in Israël .  Egypte en Algerije.
In diverse landen worden de vruchten aan de boom al voorzien van beschermende zakjes, om het insecten onmogelijk te maken de vruchten te beschadigen.

Rassen
Granaatappelen worden nog niet onder rasnaam verkocht. Wereldwijd zijn er meer dan 1000 rassen bekend. Ieder productieland kent zo zijn eigen rassen palet.

Enkele ras omschrijvingen
De granaatappelen die naar Nederland komen zijn vaak van de rassen:
Red Loufani uit Israël, met dieprood sap
Aswad en Halwa uit Irak, zoetkruidig van smaak
Spanish Ruby uit Spanje, lichtrood sap, zoet en aromatisch met zachte zaden
Wonderful uit Californië, grote vruchten met diep purperrood sap.
Uit verschillende landen komen nog de rassen: Vellodu, Muscat White, Granada de China, Chico en Variegata .

Bewaaromstandigheden

Eetrijp geoogste vruchten kunnen tot 5 maanden worden bewaard bij 0 – 1°C en een RV van 90 – 95%.
Plukrijp geoogste vruchten kunnen 7 maanden worden bewaard bij 0 – 1°C.
De smaak van deze vruchten is echter minder goed.
Eetrijp geoogste vruchten zijn zonder koeling bij kamertemperatuur slechts 8 – 10 dagen houdbaar.

 

Guave

P1030249-©
Guave (Psidium guajava L.)     fam. Myrtaceae   /57/

Naamgeving
Guave is bekend onder de volgende namen:
Nederlands: guave, djamboe kloetoek.
Frans:  goyabe.
Duits:  Guave, Guayave
Spaans:  guayaba
Engels:  guava
Thai:   Farang
Maleisie:   Jambu batu
Indonesie:   Jambu biji , Jambu kluthuk
Filipijnen:   Bayabas

Familie
Guave, in Nederland ook bekend onder de naam djamboe kloetoek, behoort tot de familie van de Myrtaceae of mirteachtige genaamd. Deze familie kent meer dan 3000 soorten, met o.a. de specerijen kruidnagel, eucalyptus en pimenta.

Herkomst.
Weinig van de Myrtaceae produceren eetbare vruchten. Het geslacht Psidium is de belangrijkste met meeste eetbare vruchten. De guave  groeit aan struikvormige bomen in de tropische landen van Noord- en Midden Amerika, Zuid-Afrika  en Z.O. Azië.

De eetbare vruchten uit de familie Myrtaceae stammen voor een deel uit Amerika en voor deel uit Zuidoost-Azie de vruchten kunnen goed gedijen in de tropen. De guave komt van oorsprong uit tropisch Amerika en groeit aan struikvormige bomen. Guavebomen zijn in cultuur gebracht in Brazilië, Mexico, Florida, California, Afrikaanse landen en Oost-aziatische landen. Een veelgebruikte Maleise naam voor de guave is Djamboe kloetoek.

Uiterlijke kenmerken
De vrucht is bol- tot peervormig. De vruchten hebben een groene of gele gebobbelde schil. De vruchtgrootte is 8 -15 cm. Het vruchtvlees is, afhankelijk van het ras, groen/wit, donkerrood of roze. Het vruchtvlees is door steencellen wat korrelig en de eetbare zaden, kleine witte pitjes, liggen in ringvorm en ingebed in een geleiachtige substantie in de vrucht. De pitten worden meestal verwijderd.
De smaak van het vruchtvlees is heerlijk zoetzuur met een eigen aroma.

Consumptie en toepassing
Guave is geschikt om puur te eten als tafelfruit. Schil in dat geval de vrucht en snijd hem in vieren, verwijder de pitjes en snijd de partjes in plakjes. Of snijd de vrucht doormidden en lepel de helften uit. De pitjes worden vaak verwijderd, ze zijn echter wel eetbaar.
Voor het gebruik in vruchtensalades: vruchtvlees in stukjes snijden en de geleiachtige massa met pitjes door een zeef wrijven. De pitjes blijven dan achter.

GEBRUIKSMOGELIJKHEDEN:
– Guaveplakjes in combinatie met pittige kaas zoals oude kaas of blauwe schimmelkaas;
– Guave in fruitsalades in combinatie met andere vruchten;
– Guavesap;
– Guavemoes als vulling van taarten en toetjes;
– Guaveplakjes besprenkelen met limoensap en serveren met ijs, slagroom of kwark;
– Guavemarmelade.

Voedingswaarde
Voedingswaarde per 100 gr
Vit . C  250 mg tot 1000 mg
Energie  70 kcal/ 293 Kj
IJzer ruim aanwezig
Regelmatig een guave eten kan ongetwijfeld een gezonde bijdrage leveren aan onze voeding.
Productielanden
In de subtropische en Tropische gebieden van Midden en Zuid Amerika. Brazilië is hier een van de belangrijkste producenten.
Verder uit Thailand, Zuid Afrika, India, Californië, Florida, en Hawaï.

Transport
De vruchten worden in het plukrijpe stadium geoogst. Ze zijn hard en daardoor goed vervoerbaar. Een guave is rijp zodra het speciale aroma waarneembaar is. De schil is in dat stadium in te drukken. Eetrijpe vruchten zijn kwetsbaar, minder bestand tegen vervoer over zee. Guave wordt bijna altijd via luchtvracht getransporteerd. De beste omstandigheden zijn een temperatuur van ca. 10° C en RV van 90%. Uit Californië komen  rassen die een hogere temperatuur verlangen tussen de 12° C en 15°C.
De vruchten worden in éénlaags kartons verpakt, per stuk gewikkeld in beschermend papier of folie.Ook vacuum verpakte guave komt regelmatig voor.

Unicode

Vacuumverpakte Guave

Rassen
Guave wordt nog niet onder rasnaam verkocht. Hoewel er wereldwijd meer dan 350 verschillende rassen zijn.
Wel onderscheidt men in de handelskanalen verschillende soorten . De meeste zijn geel en groen gekleurd. Er bestaan tevens soorten met groen/wit, donkerrood en roze vruchtvlees. De roze en de rode soorten zijn als ze rijp zijn wat sterker en meer uitgesproken van smaak.

Enkele ras / soort omschrijving
Enkele belangrijke Guave rassen voor Nederland zijn:
Beaumont, Detwiler, Hong Kong Pink, Mexican Cream, Red Indian,  de White Seedless die niet zaadloos is.
Shweta  die zaadarm is ,Behat Coconut, Sindoori, en Portugal’

 

Johannesbrood

P1000738-©
Johannesbrood – Leguminosae (Ceratonia siliqua)

Ook bekend als:
Karube – Carobe – Carob – St.John’s bread – Caroube
Johannesbrood  zijn  eetbare  peulen die snel uitdrogen en dan hard               worden.Volgens overlevering was het Johannes de Doper die terwijl hij  40 dagen in de woestijn verbleef ,in leven bleef dankzij  o.a. door het eten van deze peulen.
De zaden van de Johannesbrood vrucht werden vroeger gebruikt als eenheid voor gewicht. Met name bij juweliers en apothekers veel gebruikt. Het woord “Karaat” als aanduiding voor goudgehalte is afkomstig van “Karat “wat zaad betekend. De zaden wegen zéér gelijkmatig 0,18 g. ( 1 karaat = 0,2 g)

PRODUKTIELANDEN:
Afkomstig uit het Midden Oosten is deze vrucht verspreid over alle       subtro­pische landen. De peulen worden ca. 20 cm. lang en zijn dan 2 tot 4 cm breed.

GEBRUIK:
Het vruchtvlees is zeer droog en vezelig,de smaak is zoet.In de       herkomst landen wordt de peul naast industriële verwerking ook             gebruikt als versna­pering voor kinderen,het wordt gegeten als zoet­ hout.
De industrie gebruikt het Johannesbrood als grondstof voor o.a.surrogaat chocolade en koffie.Ook in veevoer komt deze grondstof voor.
Verse aanvoer voornamelijk in de herfstmaanden,maar door een goede opslag en bewaring is aanvoer het hele jaar mogelijk.

KORTE BEWARING:
Opslag bij 7 tot 10 ° C. in een goed  geventileerde ruimte.

Rassen:
In de productielanden kent men vaak maar enkele rassen t.w:
Spanje “Melas”, “Lindas “en “Costolas”
Italië: “Sizil-Karobbe”, “Puglieser Honing-Karobbe”en “Massa ”
Griekenland : “Cipro “